همیشه معادلات درست از آب در نمی آد و آدما همیشه به آرزو هاشون نمی رسن ولی بعضی وقتها یه سری از آرزوها اینقدر واسه ما مهم هستن که نرسیدن به اونها میتونه ضربه جبران ناپذیری رو به روحیه ما وارد کنه . واسه رسیدن به اون چیزی که واقعاً اونو می خواهی سخت تلاش می کنی و به چیزی جز اون فکر نمی کنی ، دوست داری تو تنهایی هات رسیدن به اونو احساس کنی و از برآورده شدن آرزوت لذت ببری ، تو سختیها ! اون وقتی که از همه جا می بری یه لحظه فکر کردن به اونی که دلت می خواد آرومت می کنه !

دوست نداری به کسی بگی که داشتن اون واسه تو یه آرزو هستش که نکنه یه وقت اونا هم داشتن اونو تو دلشون آرزو کنن .

ولی یه چیزی رو نمی دونم ! اگه یکی شرایط بالا رو داشته باشه و بعد  بفهمه که دیگه به آرزوش نمی رسه باید چی کارکنه ؟ اون وقت دیگه باید به چی فکر کنه ؟